در میانهی رویدادهای پرتنش سال ۱۴۰۱ و همزمان با افزایش تحرکات رسانهای و حمایت شماری از چهرههای شناختهشدهی زن در عرصههای هنری و ورزشی از آشوبها، گروهی هکری نوپا با بهرهبرداری از فضای احساسی و آشوبزدهی جامعه پا به عرصه گذاشت. این گروه که خود را با هویتی جعلی در قالب «یک زن هلندی» معرفی میکرد، از طریق ارسال پیام در شبکههای اجتماعی تلاش کرد تا اعتماد شمار دیگری از شهروندان داخل کشور را جلب کند.
اعضای این گروه مدعی بودند که هدفشان حمایت از زنان ایرانی است و قصد دارند با جمعآوری اطلاعات از نیروهای انتظامی و امنیتی، اقدامات سایبری علیه ساختارهای انتظامی انجام دهند. با این حال، در ادامه مشخص شد که پشت این نقابِ مدافع حقوق زنان، اهداف و هویتهایی کاملاً متفاوت پنهان شده بود.
درآمد ارزی "بکدور" از فروش اطلاعات
طبق گزارشی که روز دوشنبهی گذشته منتشر شد، این گروه مدتها زیر رَصد و کنترل سازمان اطلاعات سپاه قرار داشته و در نهایت طی یک عملیات اطلاعاتی شناسایی و بازداشت شده است. بر اساس اعترافات منتشرشده، اعضای اصلی شبکه نه زن بودهاند و نه انگیزهشان صرفاً به نیروهای انتظامی منحصر بوده است؛ بلکه هدف اصلی، افشای اطلاعات اعضای نیروی قدس به رژیم اسرائیل و کسب درآمد ارزی بوده است.
اعترافات لیدر گروه موسوم به «بکدور» (Backdoor) نشان میدهد این گروه همان مجموعهای است که مدعی بود با هک و نفوذ به سامانههای داخلی، اطلاعات محرمانهی نیروهای امنیتی و نظامی کشور را استخراج کرده است. آنها در مقاطعی که التهابات فروکش کرده بود، با انتشار تدریجی مشخصات خصوصی کارمندان نیروی انتظامی، دوباره تلاش میکردند فضا را ملتهب کنند. همزمان، رسانههایی مانند شبکهی اینترنشنال با پوشش گستردهی این اقدامات، به لیدرهای آشوب تنفس مصنوعی میدادند.
شکست پروژه جنگ روانی علیه ایران در عملیات سازمان اطلاعات سپاه/ نقشهای برای بیثباتی: چگونه یک گروه هکری به ابزار جنگ روانی تبدیل شد؟
در دهم مهرماه ۱۴۰۲، گروه هکری موسوم به «بکدور» نخستین پیام خود را در فضای مجازی منتشر کرد. این گروه ادعا کرد که موفق شده است به اطلاعات و هویت مأمورانی که در بازداشت مهسا امینی نقش داشتهاند، دسترسی پیدا کند. ساعاتی بعد، اعضای این گروه بخشی از دادههای متعلق به کارکنان نیروی انتظامی را در شبکههای اجتماعی منتشر کردند.
در پی این اقدام، حساب کاربری «وحید آنلاین» - اکانت فعال گروهک منافقین - نخستین کانالی بود که پیامهای گروه بکدور را بازنشر کرد و با برجستهسازی آن، تلاش کرد توجه افکار عمومی را جلب کند.
کمی بعد، شبکهی «ایران اینترنشنال» نیز با تهیهی گزارشی از این ادعاها و انتشار فهرستی از اسامی و اطلاعات خصوصی نیروهای انتظامی، عملاً وارد میدان جنگ روانی شد و نیروهای ضدشورش در ایران را به افشای اطلاعات شخصیشان تهدید کرد.
این اقدام هماهنگ میان گروه هکری بکدور و شبکهی رسانهای منافقین و اینترنشنال، تلاشی بود برای وارد کردن فشار روانی بر نیروهای انتظامی و تضعیف روحیهی آنان، تا روند خنثیسازی آشوب در کشور مختل شود.
طبق اعترافات لیدر بکدور، این فرد که در پیامهای شخصی به آشوبگران، خود را "دختری در هلند" معرفی کرده بود، پس از مدتی فعالیت اعلام کرد که بهدلیل ناتوانی در تأمین هزینهی زیرساختهای سایبری، فعالیتشان در ایران تنها تا اردیبهشت ۱۴۰۲ ادامه خواهد داشت. در همین مقطع، محور عملیات بکدور از افشای نیروهای انتظامی به تمرکز بر اعضای نیروی قدس و فرماندهان برونمرزی تغییر یافت؛ تغییری که آشکارا با شعارهای حقوق بشری «زن، زندگی، آزادی» در تضاد بود و ماهیتی تروریستی گرفت.
بر اساس اعترافات، پروژههای این گروه از سوی دو فرد خارجنشین به نامهای نریمان غریب و مجتبی پورمحسن (خبرنگار شبکهی صهیونیستی اینترنشنال) طراحی و هدایت میشد. این افراد با وعده و پرداخت ارز دیجیتال یا دلار، لیدر گروه را برای ادامهی فعالیت تطمیع میکردند.
