جوامع انسانی و هر ملت گذشته از اشتراکات با سایر ملل، دارای عاداتی متمایز ناشی از نمود خرده فرهنگ هایی هستند که شاید برای سایرین بخوبی قابل لمس نباشد و یا آن عادت در بین سایر ملتها طور دیگری خودنمایی کند که شائبه تفاوت و تمایز از دیگران را به اذهان متبادر کند، در بین جمعی 20 نفره از به اصطلاح نخبگان و روشنفکرها نشسته و در حال بحث بودیم که یکی از جمع با مباهات و جرات زیاد گفت « درباره فلان موضوع فقط بنده چند بار در اجتماعات صحبت کردم و کسی تاکنون جرات نکرده این قضیه را در جامعه مطرح کند.» ناگاه فرد دیگری از حضار با نام و نشانی و مستند مدعی شد که درباره همان موضوع دو نوبت در جمع مفصل مباحثی داشته است!
شاید بارها شنیده باشید که برخی افراد حقیقی یا مدیران در جایگاه حقوقی وقتی برنامه ای را اجرا می کنند در مجامع به خصوص رسانهها به عنوان برای اولین بار، نخستین بار و امثال آن منتشر کرده و یا به راحتی به صورت خود ارزیابی برنامه را مؤثر و بسیار خوب اعلام می کنند غافل از این که ای بسا آن برنامه اعلامی قبلا چند نوبت و یا در سایر مناطق بارها اجرا شده است ولی مدیر از همه جا بی خبر، ناشیانه و گاهی منفعت طلبانه کار را منحصر به اقدام و یا اجرای خود فاکتور می کند و حتی برنامه هایی ملی و ابلاغ شده در شهرستان و بعضا مرکز استان اجرا میشود که برخی از بی اطلاعی شهروندان استفاده کرده و اعلام می کنند این فقط در حوزه مسؤولیت ما در حال اجراست ولی وقتی شما به دستورالعملهای کشوری و یا سایر استان یا شهرستانها توجه و بررسی می کنی در خواهی یافت که طرح و برنامه کشوری و ملی است و منحصرا به طراحی و یا اقدام حوزه مدیریتی مذکور نبوده و حتی در مواردی از سایر مناطق الگو گرفته شده است.
همین حالت معوج را می توان در رفتارها و ادعاهای شخصی درصد چشمگیری از خود ما هم بشخصه در اشکال مختلف مشاهده کرد. همچنین گاهی کسی در اجرای برنامه ای با درصد پایینی مشارکت داشته ولی در گزارشها و محاورات به دیگران طوری وانمود می کند که از صفر تا صد کار را خودش انجام داده و اگر او نمیبود آجری روی آجر گذاشته نمیشد! و این خصلت ها، همانی هست که عقلا و شرعا در تعاملهای فردی و اجتماعی مذموم است و اگر ما چیزی را نمیدانیم یا نمیبینیم معقول نیست و حق نداریم که بگوییم وجود ندارد./ حسین صادقیان
